Een cursus voor kinderen van ouders met autisme

Een cursus voor kinderen van ouders met autisme? Help ons erover na te denken…..

Langzamerhand komen de kinderen van ouders met autisme meer in de belangstelling te staan. Wij constateren echter dat de belangstelling voor de ervaringsverhalen er nog niet toe geleid heeft dat de hulpverlening de kinderen van als doelgroep ziet. Hulpverleners vertelden ons dat zij graag willen werken ‘aan de bron’, zoals het geven van opvoedcursussen aan ouders met autisme of een cursus voor jonge kinderen die nu opgevoed worden door een autistische ouder. Voor zover wij weten is er nog geen enkel initiatief om hulpverlening te bieden aan de volwassen kinderen van ouders met autisme. Graag willen wij, na het vertellen van de ervaringsverhalen, een vervolgstap maken. Maar hoe?

 Wij menen dat het mogelijk is om de belangen van de kinderen nog dringender te behartigen. Ook menen wij dat het belangrijk is om handreikingen te bieden aan hulpverleners. Een deel van de handreikingen gebaseerd op de drie vragen, wat willen de kinderen, wat hebben ze nodig en wat versterkt hen, zijn al te lezen in het boek ‘familieASSpecten’. Maar wat zijn nu de bijbehorende methodieken, die passen bij deze kinderen? Om hier antwoord op te kunnen geven denken wij aan het opzetten van een cursus van een aantal dagen voor de volwassen (18+) kinderen van ouders met een (vermoedelijke) stoornis in het autistische spectrum. De evaluaties van de gebruikte methodieken en de reacties van de cursisten worden verwerkt in een publicatie. Deze kan vervolgens gebruikt worden in het kader van de eerder genoemde belangenbehartiging.

Concreet gaat het dan om een pilot met een groep van 10 tot 20 personen en de inzet van een professionele trainer. Het idee is de afgelopen tijd voorgelegd aan een aantal mensen (hulpverleners, trainers en autismedeskundigen). Zij zijn bereid hun medewerking hieraan te verlenen. Om onze plannen uit te voeren zou een subsidiebijdrage welkom zijn. Om daarvoor in aanmerking te komen, is het nodig om de uitkomsten van een behoeftepeiling onder de kinderen te overleggen aan de subsidiegever. Wij hebben daarom enkele vragen voor jullie geformuleerd om die behoefte vast te leggen. Onze vraag aan jullie is nu om deze vragen te beantwoorden en de uitkomsten naar ons te emailen. Wij kunnen dit dan bundelen.  Het betreft de volgende 5 vragen:

  1. Heb je behoefte aan groepshulpverlening voor 18+ kinderen van autistische ouders?
  2. Heb je zelf een diagnose autisme of denk je dat je zelf ook autisme hebt?
  3. Zou je mee willen doen aan deze pilot?
  4. Hoeveel dagen wil je meedoen aan deze pilot?
  5.  Aan welke thema’s/ onderwerpen zou je aandacht willen besteden? Je kunt denken aan:

·         Welke succesvolle coping strategieën heb je gebruikt of zou je nog willen leren? ·         Relaties  ·         Eigen ouderschap ·         Hoe geef je vorm aan de relatie met je ouder met autisme en de andere familieleden? ·         Loslaten en accepteren ·         Teruggave van wat je op je genomen hebt, maar niet van jou is ·         Opnieuw je plek als kind innemen ·         Welke verschillen zijn er in de verschillende leeftijdsfases, wel of geen formele diagnose en wat kunnen we van elkaar leren?

 Wij stellen het op prijs als je de antwoorden verstuurt naar info@asspect.nl vóór 30 september aanstaande. Ken je andere belangstellenden, stuur deze brief dan gerust door.

 Hopend op een snelle en goede respons en met vriendelijke groet, Jeannette Hensen en Caroline Sas

Advertenties

7 Reacties op “Een cursus voor kinderen van ouders met autisme

  1. Ik heb een ontzettend dubbel gevoel na dit bericht.
    Waarom wilt de hulpverlening zich wel in zetten voor deze doelgroep als er specifieke subsidie is? Maar anders, alleen de bron & de oudere doelgroep straal vergeten.

    • Dag lotgenoot,
      De subsidie is niet bedoeld voor de hulpverlening, maar om de pilot op te kunnen starten. Daarnaast zal de subsidie gebruikt worden om de pilot te kunnen evalueren en de uitkomsten te publiceren. Ook hopen we met de subsidie de kosten voor de deelnemers kleiner te maken.
      Het is niet zo dat de hulpverlening onwillig is, maar het feit ligt er dat de AWBZ alleen de kosten vergoeden als er sprake is van een formele diagnose of ondersteuning bij opvoeding. De volwassen kinderen vallen dan buiten de boot, tenzij zij een eigen diagnose (uit de DSMIV) krijgen. Kind zijn van is geen diagnose. We zullen dus een andere weg moeten bewandelen. Of dat lukt is afhankelijk van de steun die de kinderen van aan dit soort initiatieven zullen geven.
      Met groet, Jeannette

  2. Dag Jeannette,
    Heb op in de maand mei een reactie gegeven op bovenstaande vragen via mail. Was dit voldoende?
    Zijn er al veel reacties gekomen?

  3. Beste Jeannette,
    wat een openbaring deze website! Twee weken terug de aflevering over kinderen van ouders met autisme op tv gezien, en wat een herkenbaarheid! Heel fijn om dezelfde verhalen van anderen terug te horen. Op die manier ben ik dan ook op deze website terecht gekomen en vroeg me af hoe het nu met bovenstaande pilot gaat. Ik ben erg op zoek naar lotgenotencontact, maar wordt telkens van het kastje naar de muur gestuurd omdat er, mede door bezuinigingen in preventie, minder mogelijkheden zijn, vooral voor (bijna)volwassenen als ik.
    Misschien wilt u mij hierover contacten. Ik ga in ieder geval snel verder lezen op deze website!

    • Beste Lise, Ook ik heb die documentaire gezien en was eveneens getroffen door de overeenkomst tussen de ervaringen van de kinderen en mijn eigen ervaringen met mijn vader. Ik ben een volwassen kind van, maar ben pas tot een paar jaar geleden tot het volle besef gekomen dat mijn vader in het autisme spectrum zat met daarnaast een dwangstoornis. Nu pas op latere leeftijd begrijp ik zijn handelen en kan ik het begrijpen en accepteren wat voorheen onmogelijk leek, ook omdat er in de familiekring nooit openlijk over werd gesproken en mijn vader nooit hulp heeft gezocht.
      Ik ben ook benieuwd naar de verdere ontwikkelingen die genoemd worden op deze website en zou ook wel lotgenoten willen spreken over hun ervaringen. Misschien kan dat via deze site?

  4. Mijn moeder is onlangs gestorven en dat voelde vooral als een bevrijding. Ze is nooit gediagnosticeerd want ‘met haar was niets mis’. voor mijn oudere zus was het allang duidelijk dat er sprake was van Asperger. Ik zocht tot een jaar of twee geleden de oorzaak van de problemen vooral bij mijzelf. Het was een verademing toen twee jaar geleden familie zei dat ze het wel begrepen, dat ik haar al jaren niet meer wilde zien. Maar het drong pas echt goed door toen de verpleeghuisarts na afloop van een familiegesprek over mijn moeders euthanasie-aanvraag zei dat het wat haar betreft helder was dat mijn moeder een persoonlijkheidsstoornis of Asperger had. Ik ben zo kwaad en weer helemaal opnieuw verdrietig geweest, vooral als ik bedacht hoe anders mijn leven had kunnen gaan als ik dit geweten had. Ben al lang niet meer kwaad op mijn moeder, ze kon er ook niets aan doen, maar vind het nog steeds erg moeilijk de oude gevoelens en patronen los te laten. Is er inmiddels een dergelijke cursus geweest, of moet dat nog gebeuren. Graag hoor ook ik hoe het verder gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s