Dochter van een vader met autisme (7)

Betty, 47 jaar, vertelt: Vaders wil was wet. Hij was een autoritaire man die bepaalde wat er gebeurde: hoe laat de televisie aan en uit ging en naar welke zender gekeken werd. Het was thuis niet gezellig. Er werd nergens over gepraat. Als er gepraat werd, deed mijn vader dat en moesten wij onze mond houden. Ik wist niet wat ik wilde gaan doen naar de middelbare school en toen bepaalde mijn vader dat. Als iets zijn goedkeuring had, bij kleine en veilige dingen, hielp hij wel. Hij bracht ons ergens naar toe of hielp mee met scoutingactiviteiten.

Hij had een extreem groot verantwoordelijkheidsgevoel met betrekking tot geld. Mijn vader was extreem zuinig, er was niks van luxe bij ons, we gingen nooit een dagje uit of op vakantie. Later bleek er nog wel een aardig centje op de bank te staan. Je moet het natuurlijk wel in die tijd plaatsen, maar ik denk toch dat het een extra zuinigheid was.

Mijn vader was geen levensgenieter. Het leven werd niet geleefd, het was overleven. We deden verder weinig bijzonders, iedere dag was hetzelfde en alles moest op dezelfde tijd. Het was gewoon saai. Veranderingen waren heel moeizaam voor hem. Er was veel ruzie tussen mijn ouders als mijn moeder nieuwe vloerbedekking of meubels wilde en mijn vader dat niet nodig vond. In de puberteit behandelde hij mij als een klein kind. Hij groeide niet mee met mijn leeftijd. Hij hielp me niet om zelfstandig te worden, waardoor hij me afhankelijk hield. Het ging altijd moeilijk als ik eens een keer wat anders wilde. Het leverde strijd op als ik niet meer mee wilde naar het bos of op familiebezoek. Toen ik erover nadacht om op kamers te gaan heeft hij me nog jaren lang thuis gehouden. Hij zei dat ik dat niet kon en dat het veel te duur was. Tot mijn achttiende jaar heb ik ja en amen tegen hem gezegd, daarna niet meer. Toen ging ik juist niet doen wat hij dacht wat goed voor me was.

Als we buitenshuis kwamen werd mijn vader erg gespannen. We moesten vooral doen zoals hij dacht dat het hoorde, zodat de mensen niet over ons zouden praten. Als we uit de kerk kwamen moesten we netjes lopen en mochten we niet heen en weer spelen. We waren heel geïsoleerd. Er kwam nooit iemand over de vloer bij ons. Heel af en toe nam een familielid de moeite bij ons op visite te komen. De buren vertelden wel dat wij een apart, geïsoleerd gezin waren. Zij hadden geen idee gehad van wat er allemaal speelde.

Behalve mijn vader hebben mijn broer en zus ook autisme. Mijn moeder heeft altijd wel gezegd dat er met mijn vader iets aan de hand was, maar nooit over mijn broer en zus. Dat maakt ook wel dat ik altijd heb gedacht dat het aan mij lag en dat ik de moeilijke was. Mijn broer had echt een hekel aan mij. Hij pestte mij en maakte kleinerende opmerkingen. Ik weet niet of mijn vader dat zag. Mijn moeder wel maar die heeft er veel te weinig aan gedaan. Ooms en tantes, de buren, niemand weet dat ik jarenlang gepest ben door mijn broer. Terwijl dat hele grote invloed op mij heeft gehad.

Omdat mijn moeder dat wilde heb ik veel met mijn zusje gedaan. Ze had nooit vriendinnetjes en ik wel, dus ik nam haar dan mee. Toen ze wel vriendinnetjes kreeg, liet ze me vallen als een baksteen. Ik mocht niet met haar vriendinnen praten, want die waren van haar. Ik werd aan de kant geschoven als een voorwerp. Ik denk dat pesten niet specifiek iets van autisme is, maar ik heb wel het gevoel dat mijn broer en zus mij als een soort bedreiging hebben gevoeld vanwege mijn sociale vaardigheden. Er was niemand die voor me op kwam, ik heb het allemaal zelf uit moeten zoeken. Mijn moeder heeft me niet gesteund, die dacht dat ik me wel redde. Ze was meer met mijn zusje bezig. Ik herinner mijn moeder niet als een warme moeder. Ik heb geen band met haar. Ik was een beetje verbaasd hoe weinig verdrietig ik was toen zij overleed. Ik heb het mijn moeder ontzettend kwalijk genomen dat ze me in de steek heeft gelaten. Ik vind het ongeëmancipeerd om daar moeder op af te rekenen en niet vader, maar ja, vader had autisme. Ik realiseer me nu pas hoe zwaar mijn moeder het gehad moet hebben met mijn vader en mijn zus en broer met ASS. Die had gewoon geen energie meer voor mij. Maar het betekende voor mij wel dat ik me door niemand Ik begrepen en gesteund voelde. Aan de ene kant maakt dat je natuurlijk sterk en andere kant super eenzaam. Dat is een van de ergste dingen. Ik herinner me dat ik in de puberteit verschrikkelijk kon huilen, gewoon omdat ik me alleen voelde.

Toen wij uit huis waren, kreeg mijn moeder het steeds zwaarder met mijn vader. Ze begon ze steeds meer negatief over hem te praten. Dat wilde ik niet horen want ze had het wel over mijn vader. Ik snap wel dat ze haar verhaal kwijt moest, maar niet bij mij.

Gevoelens werden nooit serieus genomen en belachelijk gemaakt. Als ik gevoel liet zien werd ik daarop afgemaaid. Ik vind het heel moeilijk om te zien dat het hun onvermogen is om met gevoelens om te gaan, omdat het zo verschrikkelijk direct gerelateerd is aan mijn belachelijk gemaakt worden.

De vraag wat je van jezelf hebt en wat je hebt meegekregen lijkt voor kinderen van ouders met autisme moeilijker te zijn. Je weet niet zo goed meer wat nou echt van jou zelf is en wat je je eigen hebt gemaakt door een leven lang tussen autisten te wonen, die hun wetjes en regeltjes aan je opleggen. In een normaal gezin word je normaal beïnvloed en in bij een autist word je extremer beïnvloed. Je wordt extremer beïnvloed door iemand die je gebruikt voor zijn eigen behoeften, zijn eigen aandacht, voor zijn eigen dingen waar hij op dat moment mee bezig is. Voor een kind is wat er gebeurt normaal. Het is normaal dat je mening er niet toe doet. Het is normaal dat je eigen karakter alleen bestaat om te gebruiken of om zich tegen af te zetten, naar gelang de behoefte van de autist. De ene keer is het nodig om aandacht te geven, de andere keer om te verdwijnen. Als kind doe je wat op dat moment wenselijk is. Ik ben heel rationeel ingesteld en gevoelens neem ik heel vaak niet serieus. Als iemand echte aandacht voor mijn gevoel gehad zou hebben en gezegd had dat ik gelijk had, en mijn frustraties serieus had genomen, dan zou ik meer eigenheid ervaren hebben. Je hebt het nodig om bevestigd te krijgen wat je op dat moment voelt. En dan zo dat ook de ander in zijn waarde wordt gelaten. Het moet ook benoemd worden dat er sprake is van een handicap, niet als beschuldiging, maar als de reden dat het is waarom het zo is. Maar een autist heeft ook een verantwoordelijkheid. Het is schadelijker als iemand niet wil weten dat hij autistisch is, dan als iemand het wel wil weten en de beperkingen erkent.

Ik voel me nog steeds eenzaam. Ik ben nu drie jaar gescheiden van mijn partner met ASS en zit nog in de naweeën daarvan. Sinds de scheiding ben ik opgehouden met veel moeite te steken in sociale contacten. Daarmee houd ik energie over, maar het voelt niet goed dat je daar heel geïsoleerd van wordt. Ik heb geen familie om me heen waar ik op terug kan vallen. Ik ken weinig mensen die zo geïsoleerd leven als ik.

Ik heb er mijn handen vol aan om mijn autistische zoon op een positieve manier op te voeden. Ik neem mijn dochter in bescherming tegen hem, omdat ik me verwant voel aan haar positie. Ik zit in een spagaat, het is onmogelijk om het goed te doen: Als ik het gevoel heb dat ik voor mijn dochter moet opkomen, dan moet ik mijn zoon beperken. Als ik rekening met hem wil houden, dan heb ik het gevoel dat ik mijn dochter tekort doe.

Als ik mijn zoon zijn gang laat gaan, bepaalt hij ontzettend veel voor mijn dochter. Hij praat de hele dag over zichzelf en zegt haar wat ze moet doen. Ze spelen leuk en vaak met elkaar, dat is voor mij ook wel fijn, omdat ik dan even niets hoef. Maar in het spel draait alles om wat mijn zoon vindt en wil. Zij past zich aan zijn spelregels aan. Als ik wil dat hij ook naar haar luistert, moet ik dat letterlijk tegen hem zeggen. Als mijn zoon geen vriendje heeft, wil hij alle aandacht van haar. Als hij wel een vriendje mee heeft, is zijn zus compleet uit beeld. Het is niet mogelijk voor hem om zijn aandacht te verdelen. Als mijn zoon een vriendje heeft is het heel moeilijk voor hem om ook nog aardig tegen zijn zus en zijn moeder te zijn. Ik vind het ook wel heel kenmerkend hoe gemakkelijk familie dan aan de kant geschoven wordt. Het feit dat ik zijn moeder ben en dat het zijn zus is, betekent niets, zeg maar. Dat herken ik ook wel bij mijn zus.

Mijn zoon kan mij heel minderwaardig bejegenen. Hij doet mij daardoor steeds herinneren aan mijn broer die mij ontzettend gepest heeft. Hij kan er niets aan doen, maar ik kan daar nog niet mee omgaan. Als mijn zoon iets doet wat mij triggert en ik ben moe, dan verlies ik mijn geduld. ’s Avonds analyseer ik de situatie. Dan bedenk ik me dat het niet zo heel erg was wat hij deed, maar het raakte me wel heel erg. Dan ga ik achteraf naar hem toe om te zeggen dat ik te snel boos werd. We worden allebei geregeld boos. Mijn dochter zegt: mama en mijn broer hebben nou eenmaal vaak ruzie. Mijn zoon leert mij anders te gaan kijken naar mijn verleden. Als ik denk: ‘Jij hebt autisme, jij hebt een probleem’, dan haal ik het meer van mijn bordje af en voel ik me niet zo geraakt door hem. Ik kan er dan meer voor hem zijn.

Het is zoveel gemakkelijker om met mijn dochter om te gaan. Ik maak me zorgen om haar dat ze te meegaand en te gemakkelijk is en zichzelf daarin voorbij loopt. Ik ben bang voor de schade die zij oploopt en de eenzaamheid die haar te wachten staat, met weinig familie en alleen haar broer. Dat maakt me verdrietig. Ik hoop dat mijn dochter een fijne partner vindt, maar de enige voorbeelden van manspersonen in haar leven zijn haar vader en broer met ASS. Ik ga heel anders met mijn dochter om dan mijn moeder met mij, dus als het goed is heeft dat wel een positieve invloed op haar. Maar misschien is de invloed van broers en zussen wel groter dan de invloed van ouders. De invloed van haar broer is erg groot en daar kan ik weinig tegen doen. Daar voel ik me machteloos in.

Ik heb besloten om mijn zoon niet aan te melden voor diagnostiek. Dan komt er een conclusie uit die ik allang weet. Met een diagnose leg je iemand toch een vrij groot etiketje op. Daar kan niet iedereen goed mee omgaan. Ik wil niet dat hij daarin benadeeld wordt. Ik heb er niet zoveel behoefte aan dat iemand zich met hem bezig houdt, ik weet zelf wel hoe ik met hem om kan gaan.

Ik wil eigenlijk hulpverlening voor mezelf. Ik heb weleens een brief geschreven naar een Centrum Autisme en mijn verhaal uit de doeken gedaan. Ik heb duidelijk verwoord dat ik hulp voor mezelf wilde om mijn verleden te verwerken en daardoor beter met mijn zoon om te kunnen gaan. Maar die vraag werd niet gehonoreerd, want ze moeten registreren op naam van het kind, anders krijgen ze er geen geld voor. Nou ja, einde verhaal.

Ik mis een stukje steun om met mijn zoon om te kunnen gaan. Ik heb er behoefte aan dat iemand er voor mij is, naar mijn verhalen luistert en mij helpt in het verwerkingsproces. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik niet goed genoeg kan vertellen wat mijn leed is. Ik heb duizenden voorbeelden en dan nog kan ik het niet aan de hulpverleners duidelijk maken. Wat ik ook vertel, ik heb nooit het gevoel dat wat ik zeg de lading genoeg dekt. En ik wil het zo graag uitleggen, ik wil zo graag herkenning voor mijn last. Ik mis bij hulpverleners begrip voor de ernst en zwaarte van mijn probleem. Iedere hulpverlener wil me helpen door mij te veranderen of me anders met de situatie om te laten gaan. Ze willen allemaal gelijk aan de slag met me. Ik wil helemaal niet geholpen worden, ik wil eerst mijn probleem voorleggen. Ik wil dat iemand eens naar mijn verhalen luistert. Er zijn er weinig die daar de tijd voor nemen of het geduld hebben. In een lotgenotengroep voor partners vond ik wel heel veel herkenning. Maar op een gegeven moment gaat het erom wie het meest aan het woord is. Ik kon het niet meer opbrengen om moeite te doen om aan het woord te komen. Dan haak ik weer af. Ik wil ook niet naar een gesprekgroep van ouders. Mijn zoon functioneert redelijk normaal, dus ik herken veel dingen niet die daar verteld worden.

Ik leerde thuis niet hoe te communiceren met andere mensen. Daar heb ik dus een levenslange achterstand in. Alles wat ik aan communicatie heb met andere mensen heb ik mezelf eigen moeten maken. De schade die je oploopt wanneer één van je ouders autistisch is, is onvermijdelijk, denk ik. Kinderen betrekken alles op zichzelf. Als ze opgevoed worden door een ouder met ASS, moet er een andere volwassene naast staan om hen te helpen dat niet te doen. Dat ben ik nu voor mijn dochter. Daarom voelt mijn verantwoordelijkheid zo groot en als een zware last. Want door mijn verleden heb ik heel erg mijn beperkingen in de opvoeding naar de kinderen.

Ik ben zo beïnvloedt door het autisme, dat ik er kenmerken van lijk te hebben, maar het is aangeleerd gedrag. Toch vraag ik mezelf regelmatig af of ik ook autistisch ben. Ik vind het heel ernstig dat ik op die manier twijfel aan mijn identiteit. Mijn zelfvertrouwen is beschadigd. Ik zit met een minderwaardigheidscomplex en ik weet niet goed wat ik wil. Ik heb altijd negatieve dingen gehoord, zoals: jullie maken teveel lawaai, of jullie zijn nooit tevreden. Onze spontaniteit als kind werd altijd de kop ingedrukt met gemopper.

Ik heb een basiswantrouwen naar andere mensen, doordat ik gebruikt ben, de ene keer ten positieve en de andere keer ten negatieve. Mijn broer, mijn zus en mijn ex hadden mij nodig om zich te handhaven. Dat voel ik toch als een soort misbruik, zeg maar. Ik kon weggaan bij mijn ex, maar ik kan niet weglopen van mijn kind, mijn familie en mijn verleden. Ik voel me gevangen in een situatie die me opnieuw overkomen is, omdat ik toen nog niets wist over het autisme. Het verschil is nu dat ik erop kan reflecteren en er anders naar kan kijken, zodat ik mezelf meer waarde geef. Ik heb nu bepaalde keuzes hoe ik ermee om kan gaan. Acceptatie is niet eenvoudig, het is een zeer zwaar lastig iets.

 

 

 

 

Advertenties

9 Reacties op “Dochter van een vader met autisme (7)

  1. Dag Betty,

    Ik heb een zoon van 30 met ASS met een drugsverleden en daarnaast het vermoeden dat mijn vader ook autistisch was. In jouw verhaal herken ik ook dingen, m.n. welke impact de opvoeding op jou tot op heden heeft gehad.
    Ook het gegeven dat wat je vertelt de lading niet genoeg dekt. Welke last jouw verleden en heden voor jou betekent. Dit herken ik ook. Lange tijd ben ik daar verdrietig en teleurgesteld over geweest. In de loop van de tijd heb ik met vallen en opstaan geleerd dat het voor anderen, die niet in zo’n situatie zitten, moeilijk te begrijpen is. Ik heb geleerd om het te relativeren. Het gevoel van alleen staan, onbegrepen voelen komt af en toe terug, b.v. als ik aan mensen die mij na staan iets over de situatie probeer uit te leggen. Op een enkele mensen na, begrijpt men het niet.
    Ik heb het geluk dat mijn partner begrip en erkenning heeft voor mijn verleden. Daardoor kan ik beter omgaan met mijn verleden. Ook heb ik tijdens de opvoeding van mijn zoon ervaren dat hulpverleners zich te weinig verplaatsen in de zorgen van ouders. Ik denk dat dit komt, omdat er hierover te weinig inzicht/bekendheid is. Ik heb een (dag)boek geschreven over de opvoeding van mijn zoon met de hoop dat o.a. hulpverleners, na het lezen van mijn boek een beter inzicht krijgen en zich hierdoor beter kunnen verplaatsen in de zorgen die het met zich meebrengt.

    Ik herken veel in jouw persoonlijk verhaal en weet uit ervaring hoe moeilijk jij je het hebt gehad (en nog hebt) Ik hoop dat ik een positieve bijdrage aan jou heb geschreven. Ik wens je veel sterkte.

    Vriendelijke groeten Ans

  2. Ik ben zeer op zoek naar de mate van autisme van een van mijn ouder. Eventueel naar de autistische trekjes van mezelf. (Ik ben 25) Ik wil ook dringend weten wat ik zelf ben en wat mij ‘gemaakt’ heeft tot wat ik ben. Ik lees hier regelmatig verhalen en dan kom ik in een soort verdrietige roes terecht. Ik kan daar in vast blijven hangen. Aan de ene kant besef ik dat het bij anderen veel ernstiger is en verregaander. Aan de andere kant herken ik zeer veel van de zaken. Betty, ik vind dat je het heel goed uiteengezet krijgt. Je legt logische verbanden vind ik. Ik ben ook zeer analytisch. En ik wijs een aantal van mijn karaktertrekken of gedragingen toe aan mijn opvoeding. Ik zie precies heel helder altijd WAAROM ik zo (geworden) ben. De kernbegrippen komen altijd terug in alle verhalen hier en in het mijne… Schuld…
    Zucht.
    Ik wilde eigenlijk alleen maar komen zeggen, dat de volgende woorden letterlijk van mijn mond zouden kunnen komen (Betty schreef ze) :

    “Ik ben zo beïnvloedt door het autisme, dat ik er kenmerken van lijk te hebben, maar het is aangeleerd gedrag. Toch vraag ik mezelf regelmatig af of ik ook autistisch ben. Ik vind het heel ernstig dat ik op die manier twijfel aan mijn identiteit. Mijn zelfvertrouwen is beschadigd. Ik zit met een minderwaardigheidscomplex en ik weet niet goed wat ik wil. Ik heb altijd negatieve dingen gehoord, zoals: jullie maken teveel lawaai, of jullie zijn nooit tevreden. Onze spontaniteit als kind werd altijd de kop ingedrukt met gemopper.

    Ik heb een basiswantrouwen naar andere mensen.”

    Groetjes.

    • Hoi Roos,

      Weet je al of één van je ouders ASS heeft? Ik ben (sinds de kerstdagen en de ruzies) mezelf bewust geworden dat wellicht één van mijn ouders ook een vorm van autisme heeft. Hoe meer ik lees op deze site hoe meer ik dingen herken en dat is best wel een schok. Ik ben daarom benieuwd hoe jij hier mee om bent gegaan. En heb je ook al gereconstrueerd hoe je geworden bent tot de persoon die je nu bent?
      Mischien kunnen we onze verhalen uitwisselen per email?

  3. Tja, zo’n diagnose en dan een stempel krijgen. Wie bepaalt wat? Wat is de maatstaf? Hulpverleners doen hun werk niet altijd goed. Stel dat je voor eeuwig met een stempel gaat lopen, terwijl het stempel niet het geval zou zijn. Ik twijfel, heb zelf trekjes, maar hoeveel daarvan zal zijn aangeleerd? Herkenbaarheid zeker, maar ieder verhaal is anders uiteraard.Toch ben ik onwijs blij met deze site, anders ga je denken dat je de enige bent.
    Ik reageer dan ook, omdat al deze verhalen mij beter kunnen laten relativeren. Conclusie dat dit dus werkelijk een probleem kan zijn voor een kind van en ik er tegen ben dat dat de rest van je leven nog verder negatief zou mogen of kunnen gaan beinvloeden. Ik ben van mening dat dat niet zou mogen, vandaar hoop ik dat andere mensen wellicht wel iets aan mijn reactie kunnen hebben, zodat zij ook zich vooral hopelijk opgelucht gaan voelen en verder kunnen gaan met hun eigen leven met dit inzicht!
    Mijn vader is vreselijk intelligent, maar sociaal totaal gestoord. Vakantie een ramp, de stad haat hij, wil eten op hetzelfde tijdstip (bijna komisch: iedere zondag kip met bloemkool, schreeuwt dan ook altijd hetzelfde: dat het best eten is. Hij is zuinig. Het lijkt soms WO2 bij hem, het gaat altijd over geld en geld verdienen en hij maakt ook gerechten als suikerbieten!! Incl… hele betogen en grutjes). Hij heeft geen vrienden, is altijd aan het werk. Hij heeft een aantal bizarre hobbys, welke nu een museum lijken te worden…verzamel de verzamel: maar dan net niet meer normaal. Verjaardagen van zijn kinderen weet hij niet. Mensen gedag zoenen: welnee. Het verkondigen van zijn meningen: mensen worden echt bang van hem en de reactie is juist averechts.
    Zijn huwlijk een ramp met mijn fantastisch sociale moeder, hun ruzies vreselijk….godzijdank heeft ze zijn buien altijd verworpen, als ik hier de verhalen lees, mag ik super blij zijn dat zij zo was en ik juist door haar erg veel liefde heb gekend (mijn zussen ook).
    Immers, gezelligheid kende ik van haar. Als hij kwam…werd het vreselijk, maar we hadden een pact tegen hem, als hij er niet was waren wij blij. Negeerden hem of gingen gewoon weg, maar helaas werd het meestal totale oorlog. Zijn woede sloeg om in fysiek geweld. Mijn moeder overleed uiteindelijk, vermoed ik, aan het jarenlange terroisme van mijn vader. En het spijt mij, als ik het zo stel, maar als mijn moeder en wij zijn gedrag hadden kunnen begrijpen, was het voor haar niet zo afgelopen.
    Uiteraard nu e.e.a. op zijn plek valt, is het spijtig: al die ruzies, toestanden zijn totaal voor niets geweest. Ook de ruzies tussen mijn vader en mij (maar ook tussen mijn zussen en hem)…na dit inzicht hem even gebeld, frappant hoe hij zichzelf nog meer liet plaatsen in plaatje autist.
    Had het over zijn geweldige doorzettingsvermogen, haalde zelfs aan van wie hij dat had en hoe gelukkig hij toch kon zijn alleen in het veld. Uiteraard totaal niet luisteren of voelen waar ik hem voor belde. Wel kreeg ik een betoog over mijn moeder, die ik nu wel 1000 keer heb mogen aanhoren, en waar niets van klopt. Maar als ik er tegen in ga, gooit hij de telefoon op de haak. Maar dank zij dit inzicht kon ik eindelijk eens anders reageren. En warempel, het werkte, hij kon nu eens normaal afsluiten.
    De man, die nooit vind dat ik wat goed kan doen, alles is nooit vrolijk of gezellig, ik moet altijd maar harder mijn best doen. Ik heb een verantwoordelijkheids- en eerlijkheidsgevoel, dat ik nu ook snap: mijn god je gaat te ver daarin en je bent net zo vervelend als hij daarin.
    Ik ben een onwijze pleaser. In mijn relaties is dat ook vaak ten koste van mijzelf gegaan. Ik baal van die impact. Ik wil geen autistische trekken van hem en baal dat het blijkbaar zoveel impact kan hebben. Terwijl ik mij dolgelukkig voel met mijn moeder, die juist zijn gedrag opvoedkundig, totaal compenseerde. Haar prijs is alleen zo hoog geweest. Mijn vader is oud, iedereen is gek behalve hij. Ik zie het niet gebeuren dat hij zich laat diagnosticeren. Voor mij is het wel duidelijk nu. Geeft ook opluchting, hij heeft een beperking, niet ik. Boos kan je niet zijn op een beperking, wel jammer dat niemand dat eerder heeft gezien. Dat had veel lijdensweg voor mijn beide ouders kunnen besparen en mijn zussen en mij.
    Ik ben blij met het inzicht en het gaat er nu meer om wat je er uiteindelijk mee doet. Het wordt nu tijd voor mijn eigen leven, lijkt me. Ik merk achteraf ook dat ik veel mensen om me heen heb met autisme en dat ik het daar ook eigenlijk altijd totaal niet gezellig kan vinden. Door dit inzicht kan ik er wat mee doen en zal ik het hopelijk eerder herkennen. Ik voel gewoon opluchting: al mijn vaders frustratie en onvermogen wat zich uit in fysiek geweld heeft nu een noemer en een verklaring en zijn mening, ja helaas voor hem, zal er nog minder toe doen. Immers er werd van alles door hem gepreekt, soms leek het of je een priester bij je had…hersenspoeling ofzo. Ik vind het onwijs jammer dat mijn moeder dit inzicht niet heeft mogen ervaren, maar ik ben dolblij dat ik het nu wel snap.
    En heel hard, maar ik vind dat ik mijn portie autisme wel heb gehad. Juist nu ik me daar van bewust kan zijn, zal ik er alles aan doen om dat wat ik heb overgenomen, ook al was het onbewust, van me af te trappen! Nee, ik ben niet zielig. Godzijdank heb ik mijn fantastische moeder gehad en ik ben dolblij dat ik de cirkel ga doorbreken! Wel eng. Ik wil nu liever geen kind, als het een copy van mijn vader gaat worden. Ik gun niemand dat leven met zo iemand. Dat is wel even schrikken en het is knap balen dat je met bepaalde erfelijkheid zit. Nou, beter te weten dan niet.

  4. Achteraf gezien heeft mijn (nu overleden) vader ass gehad. Ik herken veel uit het verhaal van Betty. Mijn vader had de macht en controleerde alles. Zoals hij het wilde moest het gaan en hij had altijd gelijk. De buitenwereld was fout en bedreigend. Altijd had hij problemen en conflicten op zijn werk en met mensen uit de buurt. Hij had ook grensoverschrijdend gedrag. Mijn moeder was onderdanig en deed wat hij vroeg. BIj vader moest elke dag alles hetzelfde zijn, maar dat vond ik juist erg fijn en gaf mij duidelijkheid en hou vast. De ruzies, wanneer en hoelang was niet altijd voorspelbaar. Ik was vaak bang en vaak aan het piekeren en had al heel jong een gevoel van anders zijn en minderwaardig. Ik ben vaak het huis uit gevlucht en ging kijken bij de gezinnen in de buurt waar warmte was. Mijn leven is altijd overleven geweest. Nu pas (53) begin ik stukjes te begrijpen. Ik ben dan ook blij dat ik hier kan lezen dat ik niet alleen ben geweest met een vader met vermoedelijk ass en de gevolgen daarvan. Mijn vader heeft vermoedelijk ass gehad en mijn moeder kon zich ook nauwelijks inleven in haar kinderen en ze vond dat ze teveel kinderen had gekregen (waardoor ik me altijd ongewenst heb gevoeld als jongste kind). Door mijn eigen problematiek en gemis aan sociale vaardigheden ben ik onderzocht op ass en heb deze diagnose gekregen. Mijn problemtaiek kan ook een gevolg zijn van de opvoeding?? Toch wanneer je alleen kijkt naar de cognitieve functies dan mis ik daar op testen en in de praktijk iets, zoals de centrale coherentie, de denk- en doeblokkades, exucutieve functies, contextblindheid etc. Dat heeft dan niets meer te maken met opvoeding. Ik bedoel bij onzekerheid over de diagnose moet je hiernaar kijken en/of op laten testen. Dat is m.i. het meest objectief, maar ik ben geen deskundige. Ik heb veel moeite ermee te accepteren dat ik deze diagnose heb. Mijn eigen kinderen hebben belangrijke dingen gemist in hun opvoeding. Daar kan ik me erg schuldig over voelen. Voordeel van de diagnose is nu dat we er over kunnen praten en het beter kunnen plaatsen waarom ik bepaalde dingen doe, zoals ik ze doe. Ook probeer ik me aan te passen of zaken zo te regelen dat iedereen er voordeel van heeft. Ik leer dit ook op een groepstraining en in de hulpverlening. Ik had dit veel eerder moeten weten dan had ik eerder aanpassingen kunnen doen en het mezelf en omgeving minder moeilijk gemaakt. Ook heb ik door mijn ass vaak mensen onbedoeld gekwetst. Vaak wordt er zeer negatief gedaan over mensen met ass en dat voelt heel erg rot. Mensen met ass hebben wel gevoel, alleen ermee omgaan of uiten is een verhaal apart. Ik begrijp het wel gezien mijn ervaring met mijn vader. Niet alle mensen met ass zijn hetzelfde. Ik wens iedereen veel sterkte en wijsheid en vooral warmte en liefde. Ook met ass kan je veel liefde geven al is het net iets anders. Sofie

  5. Met tranen in mn ogen heb ik je verhaal zitten lezen. Het is zo herkenbaar. Zeker het gedeelte dat je broer je pest en treitert voor zn eigen genoegdoening, het geld, aggresief worden als iets niet gaat zoals het gaat. Het ergste is het onbegrip van de ongeving… ” je ouders zijn toch zo lief, dan zal het wel aan jou liggen dat ze zo doen”. Eenzaamheid, nooit eens uit kunnen huilen, (ook niet na verkracht te zijn geweest door een ex vriendje) nooit een knuffel, continu gekleineerd worden en uitgescholden. Als kind nooit met een onvoldoende thuis mogen komen, in alles de beste moeten zijn…. Dan pas tevreden gezichten. Het is een hel, en dat is echt zacht uitgedrukt… Ben pas 30, gisteren mijn verjaardag moederziel alleen gevierd… Ze waren het vergeten… Mijn broer giechelde door de telefoon s’avonds ” goh, zeker leuke verjaardag gehad”..? Ik kan eigenlijk niets anders wensen dat ze er niet meer zijn.. Dat klinkt heel hard, want je mag een ander niets ergs toewensen… Maar dan hoef je ook niets meer te verwachten waar je ooit nog op gehoopt had… Je hoeft ook niet continu uit te leggen aan een vriendje waarom hij zn schoonoudes niet hoeft te leren kennen… Dan word je eindelijk niet meer afgerekend op het gedrag van je familie. Maar de waarheid ligt anders. Iedere dag is eenzaam en verdrietig. Onmenselijk om werkelijk alles in je leven alleen te moeten doen. Asperger is geen meeleven ( enkel gespeeld), geen inleven, bezeten door zuinigheid en geld, een ander niet in zn waarde laten, agressie en treiteren… Ik kan niet meer… 30 jaar ben ik nu… Hoe kom ik de volgende 50 jaar door? Het is zo pijnlijk.

  6. Goh, pijn is wat ik voel als ik deze verhalen lees, maar toch zo herkenbaar.
    Zelf nu getrouwd met iemand welke ass heeft. en nu dan helaas ook mijn dochter. Mijn andere dochter heeft in mindere mate kenmerken. En ik moet toch zo opletten dat ze niet onder gesneeuwd raakt. Elke dag opnieuw overleven en er het beste van willen maken. Maar deze strijd zal ik alleen moeten voeren, net als jullie. En er van af komen gaat niet meer, want dit zou betekenen dat ik mijn dochter in de steek moet laten. Schoonouders wijzen naar mij en hebben ons laten barsten.

  7. Ik herken veel in de verhalen. Nu ik zelf (eindelijk) word onderzocht of ik een vorm en zo ja welke vorm van autisme heb, herken ik zoveel van mijn vader. Maar mijn vader ontkent dat er iets mis met hem is, het ligt allemaal aan de ander. Herkenbaar ook de zuinigheid, het pesten ja zelfs treiteren en het geweld als hij geen woorden kon vinden. Het knakken van het kleine beetje zelfvertrouwen dat ik proberen op te bouwen in mijn pubertijd.

    Nu wil ik hem -nu hij 82 is- niet meer te hard vallen en bovendien veranderd er niets meer.
    Ik ben blij dat ik een moeder had, die het tegenover gestelde van mijn vader was. Zij had helaas niet de kracht om tegen hem in verweer te komen. Maar voor mijn broer en mij kwam ze zoveel mogelijk op. Maakte het in huis gezellig, in de tijden dat mijn vader er niet was.

    Het doet mij verdriet dat ik dus ook een vorm van autisme heb, want ik heb altijd gezegd, ik wil niet zoals mijn vader worden. Altijd heb ik geweten dat ik wel anders was dan andere kinderen maar nooit geweten dat dat ook iets was, wat in mij zat. Maar ik heb geen partner of kinderen en kan dus alleen mij zelf (en mijn collega’s) maar irriteren. Maar ik wil leren er zo goed mogelijk mee om te gaan om zo min mogelijk overlast te geven aan een ander.

  8. Beetje later reactie, maar kwam deze blog toevalig weer tegen toen ik in mn favorites keek.

    Ik herken erg veel in dit verhaal. Ook ik had een vader die nooit op vakantie wou. Na 30 jaar hebben mijn ouders nog veel dezelfde in veel gevallen kapotte meubels staan. Ook legde mijn vader al zíjn beslissingen op in mijn educatie (ik moest VWO en Gymnasium doen terwijl de leraar op de basisschool mij schatte op havo niveau. Ik had hier erg veel moeite mee, de werkdruk was te zwaar en kon daardoor niet meer met vrienden op pad en kon ook mijn opleiding niet afmaken vanwege depressie. De vrienden die ik had werden afgepakt door mijn broer, en ik mocht uiteraard niet omgaan met zijn vrienden. Ik heb erg geisoleerd geleefd en heb eigenlijk nooit mijn emoties kunnen uiten ondanks meerdere jaren on- en off psychotherapie. Uiteindelijk heb ik een grafische opleiding gevolgd en afgemaakt maar vanwege mijn sumiere sociale know how heb ik hier geen werk in kunnen vinden. De afgelopen 4 jaar heb ik me 100% in een lange afstands relatie gestort met een Amerikaanse. Die relatie lijkt inmiddels zijn houdbaarheids datum te hebben bereikt. Dagelijks probeer ik te vechten tegen depressie en mijn sociale issolement. Maar de enige die ik nu nog om hulp durf te vragen zijn mijn ouders, Zij lijken daartoe niet in staat en ik voel me daarom erg hulpeloos. Naast dit alles heb ik ook nog een spierziekte waardoor er door de maatschapij nog een extra stigma op me wordt gelegd.

    Ik moet overigens bekenen, zover mijn weet, dat autisme nooit is gediagnostiseerd bij mij of mijn familie. Maar ik herken zoveel in dit verhaal dat het lijkt alsof ik het zelf had kunnen schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s