Dochter van een moeder met autisme (3)

Lea, 38 jaar, vertelt: Mijn moeder is heel creatief. Ze was altijd bezig met handwerken, naaien, dingetjes doen met haar handen. Ook las ze veel. Al haar aandacht ging naar haar hobby’s. In de kast lagen alle lapjes precies op kleur en op formaat. In een schriftje hield ze bij wanneer ze een boek kocht, hoeveel het kostte, wie de uitgever was. Alles op alfabetische volgorde. Daarom snap je niet waarom de rest van het huis een grote puinzooi was en het vuil dik op de keukenvloer lag. Mijn moeder verwaarloosde ons. Ze maakte het huis niet schoon, kookte vaak geen eten. We hadden nauwelijks kleren, vaak tweede hands, of het paste niet bij elkaar. Ik schaamde me als er iemand over de vloer moest komen. Die creativiteit haalde veel rotzooi in huis.

Eens in de zoveel tijd zaten we een hele middag op de bank. We kregen dan een preek over alles wat we niet goed hadden gedaan. Je gaat geloven dat je verantwoordelijk bent voor het vuil in de keuken en voor heel veel dingen. Ik voelde me schuldig omdat ik te weinig deed om de troep op te ruimen en het huis schoon te maken. Ik heb nooit gedacht dat het raar was dat mijn moeder niet schoonmaakte, terwijl ze toch hele dagen thuis was. Ik voelde dat van mij verwacht werd dat ik de hobby’s van mijn moeder ook leuk vond, maar dat vond ik niet. Ik vroeg me af waarom er wel geld uitgegeven werd aan haar hobby’s en verzamelingen maar niet aan een nieuwe broek voor mij. Soms naaide ze nieuwe kleren voor mij, die eigenlijk niet in de mode waren. Ik wilde ze niet hebben. Dan voelde ik me weer schuldig, omdat ik niet waardeerde wat ze voor me deed.

Ik mocht geen vriendjes mee naar huis nemen want ze wist niet wat ze met andere kinderen aan moest. Ik zag wel dat andere kinderen dat wel mochten en dat het iets afwijkends was. Toen mijn vader overleed kon mijn moeder niet meer meeliften op zijn sociale vaardigheden. Daardoor werd zij eenzamer. Ze vond het moeilijk om mensen te ontvangen. Gewoon koffie en thee zetten was voor haar al moeilijk. Ik heb mezelf die kleine sociale vaardigheden moeten leren.

Mijn moeder kan heel gedetailleerd dingen beschrijven die vroeger gebeurd zijn. Ze wist veel informatie te reproduceren die ik alweer vergeten was. Ik had daar ontzag voor en dacht dat ze heel intelligent was. Ik wist niet dat het één van de kenmerken van autisme is. Zij kende de Bijbel op haar duimpje en wilde dat wij ook de Bijbelteksten uit ons hoofd leerden. Dat vond ik verschrikkelijk. Ik wilde naar een pretpark of gaan zwemmen. Maar dat deed ze niet.

Op school werd ik gepest omdat ik er anders uitzag en ik niet de juiste sociale vaardigheden had geleerd. Je gaat met de tools die je hebt meegekregen die  grote boze wereld in en dan blijken ze niet te voldoen. Als je gepest wordt, doet dat een beroep op je aanpasgedrag. Op een gegeven moment leef je in allemaal verschillende werelden, waar je precies weet: dat wordt daar van mij verwacht. Zolang die werelden niet bij elkaar over de vloer kwamen ging het goed, maar als dit wel gebeurde wist je niet hoe je dat op moest lossen.

Een ouder met autisme past zich niet aan het kind aan, dus kind past zich aan de ouder aan. Door het aanpassen had ik geen eigen mening. Ik trok me terug en voelde me eenzaam. Ik had niet het gevoel er te mogen zijn. Ik hield me teveel bezig met de ander en ik zorgde beter voor de ander dan voor mezelf. Ik kreeg teveel aangepast gedrag. Dat maakte mij vatbaar voor misbruik, eetproblemen en depressiviteit. Het aanpasserige gedrag zit mij dwars. Ik pas me altijd aan, maar daar verlies ik mezelf in. Dan vind ik het moeilijk om zelf te blijven voelen wat ik intern voel. Ik heb moeite met het vinden van mijn identiteit. Als ik alleen ben met mijn moeder, pas ik me aan haar aan en heb ik geen problemen Als er een derde bij is en ik pas me aan, dan is het helemaal mis. Ze kan zich dan heel onbeschoft gedragen. Ik moet me dan aan twee mensen aanpassen en weet niet meer wat ik zelf wil. Ik kan niet met haar praten over haar onbeschofte gedrag, want dan loop ik tegen een muur op. Dan tel ik maar tot tien en ga thee zetten. Ik besef wel dat het supermoeilijk is, als je autisme hebt. Je bent eenzaam en begrijpt er niets van. Vroeger dacht ik dat mijn moeder niet wilde, maar nu denk ik meer in termen van onvermogen.

Ik vluchtte uit huis weg, naar een ander gezin. Daar ben ik seksueel misbruikt. Mijn moeder wist dat, maar greep niet in. In mijn geloofsgemeenschap wordt je niet gezegd dat je aangifte moet doen. Het wordt in de doofpot gestopt. Ik heb mijn excuses aan zijn vrouw moeten aanbieden. In de Bijbel staat dat je vergevingsgezind moet zijn. Dus gaat mijn moeder nog steeds met hem om. Ik vind dat onvoorstelbaar en schrijf het nu toe aan het autisme.

In mijn puberteit ontwikkelde ik een eetstoornis De behandeling van anorexia is erg gericht op weer gaan eten. De begeleiders hadden niet door dat ik me alleen maar aanpaste aan wat zij wilden en zij dachten dat ik genezen was. Ze hadden niet door dat mijn werkelijke probleem was dat ik niet kon luisteren naar mijn innerlijke signalen. Hulpverleners willen veel oplossen op rationeel niveau, maar daar zit het probleem niet. Ik moet naar het kind in mijzelf, maar vindt maar eens iemand die daar geschikt voor is en die dat kan.

Mijn moeder dacht heel zwart-wit, dit is goed en dit is fout. Ze was heel strak met regels, strakker dan andere mensen in ons geloof. Andere kinderen op school mochten meer dan ik. Maar ik vertaalde dat naar: mijn moeder is goed in het geloof, want zo hoort het. Door het zwart-wit denken voldeed ik niet aan het volmaakte beeld, waaraan ik volgens het geloof aan moest voldoen. Ik veroordeelde mezelf en trok me terug. Ik vraag me af of mijn moeder makkelijker dit geloof kon aanhangen door haar zwart-wit denken of dat ze zwart-wit is gaan denken door het geloof. Ik wilde mijn kind niet zo geïsoleerd opvoeden als ik zelf was, dus ik koos er voor om uit het geloof te gaan. Toen werd ik uitgesloten. Ik had toen niemand en kon geen nieuwe vrienden maken omdat ik voor mijn kind moest zorgen. Dan teer je op het feit dat je als kind altijd al te maken hebt gehad met de eenzaamheid van autisme en je geleerd hebt altijd alleen te zijn. Dat is misschien een positieve kant van autisme. Ik heb geworsteld met het schuldgevoel van durven gaan staan voor het feit dat ik niet dezelfde mening ben toegedaan als het geloof en mijn moeder. Dat ik het niet eens was met hun waarden en normen en daar anders mee om wilde gaan. Ik heb nog steeds wel moeite met het loslaten van zwart-wit denken. Dan denk ik: zie je wel, je was weer bezig, niet doen.

Ik heb psychologie gestudeerd en beredeneer hoe ik zou moeten leven. Ik ben al jaren bezig met: wie ben ik, waar wil ik voor staan en wat wil ik? Ik heb strenge regels voor mezelf. Als mijn gevoel het tegenovergestelde aangeeft dan zet ik mijn gevoel apart. Ik heb mijn eigenheid het minst ontwikkeld en kan mezelf dus niet goed geven. Ik hecht me gevoelsmatig weinig aan een ander. Ik voel niet wat ik zelf wil. Ik negeer mijn interne signalen. Ik los het rationeel op. De dingen die ik voel, denk en wil houd ik voor mezelf. Kinderen van ouders met ASS leren niet om zich uiteen te zetten met een ander en daarin zichzelf te blijven. Dat samen kun je niet creëren. Ik kan alleen ontspannen als ik alleen ben Dan hoef ik me niet af te stemmen op de ander en kan ik die voelsprieten een keer uitzetten. Een relatie is vermoeiend voor mij. Het voegt niets toe, maar haalt iets van me af. Dat komt omdat ik me altijd aan heb moeten passen. Als ik een relatie aanga raak ik mezelf weer kwijt, dat laat ik niet meer gebeuren. Dat is natuurlijk geen normale gezonde situatie, maar het is de beste optie van de slechtste. Ik krijg vriendschappen met mensen die naar autisme neigen, die afstandelijk zijn en moeilijk contact kunnen maken. Het stoort me tegelijkertijd dat ze dat niet doen. Het is net alsof ik het thema van vroeger wil oplossen. Ik heb nog altijd de wens dat mijn moeder toch nog dat contact gaat leggen. Ik vecht in een verloren zaak. Ik kan beter los gaan laten. Ik heb moeite om met mijn emoties te dealen, want er zit van alles waar ik geen weg mee weet. Dan is het handig om met iemand met autisme te trouwen, omdat hij geen beroep doet op die emoties en op het je uiteen zetten met elkaar. Je hebt je hele leven nodig om daar je weg in te vinden. Ik ben zonder aanrakingen opgevoed. Mijn moeder wilde niet aanraken of aangeraakt worden. Op verstandelijk niveau heeft ze wel geleerd om empathie te tonen, terwijl ze dat niet voelt. Als ik met een probleem kom, zal ze nooit zeggen: goh wat zal je het moeilijk hebben. Ze reageert altijd heel feitelijk en zakelijk. Er is nooit een arm om me heen. Toen ik opgroeide had ze nog geen diagnose. Je vertaalt haar gedrag als: ze wil het niet, ze houdt niet van me. Je beseft niet dat iemand het niet kan. Ik blijf ook lichamelijk altijd op afstand van andere mensen. Dat levert problemen op in mijn relaties. Seksueel ben ik heel pleaserig gericht. Ik probeer altijd de ander tegemoet te komen en heb moeite om mijn eigen signalen te voelen en er iets mee te doen. Als er dingen gebeuren realiseer ik me pas achteraf dat ik een grens had moeten trekken. Ik heb altijd veel tijd nodig om uit te knobbelen waar de grens ligt, wat normaal is en wat niet normaal. Ik denk dat kinderen die met autisme te maken krijgen getraind mogen worden in assertiviteit.

Ik ben heel sensitief geworden voor mijn omgeving. In mijn werk kan ik dat goed gebruiken. Mijn inzicht in mensen is zo’n automatisme dat ik er niet bij stil sta dat het ook een kracht is. Mensen vinden mij gemakkelijk in de omgang en om te praten met mij. Een ander voordeel van wat ik geleerd heb is: Als iets niet goed voelt kun je dat gemakkelijk in de koelkast zetten en overschakelen op je verstand. Een positieve kant is ook dat er niet veel is dat mij langer dan een dag uit mijn evenwicht kan brengen. 

Advertenties

17 Reacties op “Dochter van een moeder met autisme (3)

  1. Respect voor deze openbaringen. Het maakt me weer opnieuw bewust dat de aandacht voor het systeem hoge prioriteit moet behouden.

  2. Veel van dit verhaal is herkenbaar… Chapeau Lea, dat je er blijkbaar toch heel sterk uitgekomen bent, ook al heb je nog een weg te gaan. Wie heeft dat niet tenslotte. Zoals je zelf zegt, er is weinig dat je nog langer dan een dag uit je evenwicht brengt. Weinigen kunnen dat zeggen.

    1. Beste Lea, bedankt voor je openhartige verhaal. Het doet me beseffen dat ik mijn kinderen meer fysiek moet knuffelen.
      Ik vind dat je er ontzettend knap doorheen bent gegaan en heel erg knap dat je het op hebt geschreven!
      Wat moet jij een wilskracht hebben om door zo’n zware strijd er gehavend en nog steeds vol (vecht) lust weer uit te komen. Je moeder was fout, vind ik, toen ze geen aangifte wou doen, zoiets heeft met normen en waarden te maken. Dit mag je haar zeker kwalijk nemen en haar duidelijk zeggen. Misschien kan je haar dit bericht laten lezen. Op een duidelijke manier de dingen zeggen, die je dwarszitten en die je hoopt, zal misschien makkelijker voor haar zijn (te begrijpen, al zal ze denk ik , wel in haar eigen werelkdje blijven). Het kan haar tóch aan het denken zetten..
      Heb jij jezelf weleens getest op Asperger?
      Sterkte meid, er ligt een hoop moois voor je in het verschiet!!
      Lieve groetjes van een mama met Asperger
  3. Ja,veel in je verhaal herken ik ook. Mijn moeder en vader hadden waarschijnlijk autisme. Zelf heb ik Asperger. Maar ik weet dat het een enorm gemis is,wanneer je geen steun van je ouders krijgt. Ik ging de oorzaak in mezelf zoeken. Temeer daar aan het syndroom van Asperger nog een geheel medisch lichamelijk plaatje aan vastzit,(exsudatieve diathese en stoornis in de coördinatie)-oorzaak histamine allergie.Kortom van babytijd af tot nu ben ik ernstig lichamelijk vermoeid. Ik heb 2 dochters,die ik vrijwel alleen heb opgevoed. Hetgeen heel zwaar was. Mijn oudste zocht haar steun in contact met vriendinnen,die een goed thuis achter zich hebben.
    Zij studeert nog,de studie internationale betrekkingen, Maar heeft daarnaast vrijwel een 30 urige werkweek gedraaid. Nu sinds kort heeft zij een goede baan gekregen. Maar ze heeft weinig zelfvertrouwen. Bijna op 2 tentamens na heeft ze straks haar Bachelor. Zelf voelde ik het een enorm gemis,dat ik hen niet volledig kon steunen Mensen met autisme hebben inderdaad een eigen gevoel en denk wijze. Waardoor ze vaak niet worden begrepen. Zij zijn ziende blind. Zelf werk ik bij het VIP(stichting MEE). Ik ben hoog sensitief. Waardoor ik veel situaties goed kan aanvoelen. En ik werk als creatief medewerkster in een Kringloopzaak. Voor dit werk volg ik een tekencursus. Kortom ondanks de handicaps is er nog veel uit het leven te halen. Maar het is wel een geworstel geweest.Pas eind 2008 is bij mij Asperger vastgesteld.,waarna ieder jaar wel een aanvullende diagnose bijkwam. In 2010 pas de histamine allergie. Ik vermoed,dat ik zo goed kan doorzetten,doordat ik kindermishandeling heb gehad. Mijn ouders zagen de moeheid aan als gemakzucht en onwil. Nu ik kreeg daardoor de harde hand. Maar mijn oudste is ook enigszins autistisch en de jongste heeft ADHD. Zowel voor het kind als voor de ouder is wanneer er autisme aanwezig is,een heel moeilijke opgave. Beide partijen voelen zich enorm alleen Gelukkig wordt autisme nu eerder ontdekt,maar dat was 60 jaar geleden niet het geval. En ik heb pas van mijn moeder gehoord,dat ze ziek was,toen mijn oudste 10 jaar was. Ik wens je echter veel sterkte en succes. Je hebt talenten,maar er zal ten allen tijde een gemis blijven.

  4. Dag Lea,

    Mooi omschreven. Ik zit in dezelfde positie. Het is voor mij erg herkenbaar. Mijn moeder heeft ook een obsessie voor 1 ding, maar in haar geval het schoonmaken.
    Geen mening hebben is voor mij ook een last. Ik doe veel moeite daarvoor om na te denken wat ik nou werkelijk van iets vindt. Ook assertiviteit heb je zeker gelijk in. Je hebt dat niet geleerd. Iemand met autisme is zo met zichzelf bezig en komt niet voor Zichzelf op. Waardoor wij geen Rolmodel hebben gekregen of iig de verkeerde. Wellicht een assertiviteitstraining kan geen kwaad.

  5. Hai Lea, Ook ik herken je verhaal. Ik verdenk mijn moeder er ook van. Ze was geobsedeerd in schoonmaken, en is heel cratief. Maar ik voelde me geestelijk mishandeld. (heb d’r gehaat) Ze kan heel hard en koel zijn. Arme paps, hij heeft het soms zwaar te verduren.
    Mijn oudste heeft Asperger en ADD, (weten we sinds enkele jaren) en herken enkele karakter trekken.

  6. Moedig van Lea om dit hele verhaal zo op te schrijven in een o zo herkenbaar verhaal. Mijn moeder was anders zeiden ze maar wat ze dan heeft is nu niet meer te onderzoeken. Psychoses en autisme is nu wel duidelijk, Schoonmaakwoede, supernetjes moest alles zijn terwijl ik enorm chaotisch bent. Ze heeft mee vaak geslagen en geestelijk naar beneden gehaald. Nu op volwassen leeftijd zei ze tegen me dat ik dat had moeten begrijpen want zij was ziek in haar hoofd. Een kind kan zoiets onmogelijk begrijpen. Inderdaad geen lichamelijk contact en alles draaide om haar. Matererieel ben ik nooit iets te kort gekomen maar van moederliefde verder is weinig gebleken. Ik ben alleen door haar opgevoed en alleen mijn oma kon me af en toe helpen.
    Bij mijn dochter herkende ik al snel dat het anders ging, ze blijkt pdd-nos en ADHD te hebben. Mijn oudste is ook een beetje anders maar draait verder goed mee in de maatschappij. Nu ik 42 ben ook ik getest en daaruit bleek ADHD. Vandaar dat het vroeger veel botste tussen mijn moeder en ik.
    Op dit moment wil mijn moeder geen contact meer want wat nog een kwaal is bij autisme is dat een ander het altijd heeft gedaan. Het ligt nooit aan henzelf maar altijd aan een ander. Creëren een andere wereld voor zichzelf.

  7. wow wat een herkenning niet normaal! Ik kom uit een gezin van 5: 3 meisjes en ouders en er zit autisme door ons gezin verworven, niet gediagnosticeerd trouwens, maar een zwaar vermoeden van mijzelf al kan ik er niet helemaal de vinger opleggen hoe het nou precies zit qua vorm van autisme of misschien wel een andere stoornis die overlappende kenmerken bezit.

    Ik zou graag hier mijn verhaal doen, is het niet dat ik in n dip zit qua minderwaardigheidscomplex en onzekerheid bij het starten van n nieuwe studie. Als ik dit hier boven lees begrijp ik mijzelf beter, of beter gezegd: ik herken mezelf in de verhalen.

    Ik zou best wel eens met iemand willen praten over deze dingen, met iemand die het zelf heeft ondervonden wat lijkt op mijn ervaringen. Sorry dat ik nu niet meer schrijf dan dit. O ja sorry zeg ik echt supervaak, terwijl ik achteraf ergens ver weg denk te voelen soms dat het eigenlijk andersom had moeten zijn: dat ik een sorry had mogen krijgen. Maja omdat ik daar onzeker over ben laat ik het maar zitten zodat ik in ieder geval geen nieuwe contacten onnodig kapotmaak zo denk ik dan..

    heel veel liefs en fijne gevoelens over jezelf gewenst 🙂 groetjes Susan

  8. Hoi Susan,
    Ik zou ook heel graag in contact komen met lotgenoten. Overal word gesproken over kinderen met ASS maar nooit over de volwassen kinderen die psychisch mishandeld geweest zijn! In België heb ik het nog niet gevonden.

    Groetjes Aline

    • Hoi Aline, oh lijkt mij heel fijn contact te hebben. Ik snap er nog steeds niets van wat er is gebeurd en ik zit vol verwarring over niet kunnen of niet willen. Als iemand z’n best doet wat deze dan ook doet wie ben ik dan om dit contact af te breken en wie ben ik dan om te zeggen dat ik er niet meer mee om wil gaan?? Herken je dit? Ook kom ik in mijn eigen leven met nieuwe contacten steeds weer mensen tegen met iets van ASS zo lijkt het: ik twijfel aan mezelf of ik niet een probleem heb op zo’n momenten, want het lijkt wel of er zoveel mensen met ASS zijn: zegt dit niet eerder iets over mijzelf? Zo denk ik dan en ook als ik ooit boos ben geworden, wat trouwens een leerproces is om te doen ‘boos worden’, dan voel ik mij zo schuldig terwijl dat andersom niet zo is met wat familieleden ook gedaan hebben t.o.v. mij.

      Oja ik ben de enige van ons gezin van 5 familieleden die al jaren in psychotherapie zit middels regelmatige gesprekken:zo dacht ik ook altijd dat ik diegene was met het probleem: zo van ‘1 + 1 = 2’ = 4 mensen denken anders als 1 dus die ene(ik dus) heeft een stoornis. Maar de psychotherapeut zegt dat ik geen stoornis heb al heb ik er al zovaak om gevraagd 🙂

      Herken je dit? Weet niet zo goed wat te schrijven, want ik zou dagen door kunnen gaan met allerlei gebeurtenissen en verhalen. Ik weet ook niet of je hier contact zou willen houden of e-mails uit wil wisselen, maar zeker ben ik geïnteresseerd in jouw ervaringen en verhalen en in contact houden,

      groetjes liefs Sue

  9. Hoi Aline,

    Ik kwam toch nog eens kijken of je misschien gereageerd had toevallig. Ik hoop dat het je goed gaat. Ik kom net weer in een rustige periode en één van genieten. Je mag me altijd nog e-mailen en het hoeft niet: voel je vrij!

    lieve groetjes Sue

  10. Beste Lea,

    Wat heb je dat mooi geschreven. Knap ook dat je het met anderen wil delen.
    Deels herken ik het. En bij het lezen denk ik dan ook, jeetje wat moet het pittig voor je zijn (geweest).
    Het voortdurend aanpassen, je weg niet vinden in de hulpverlening. Inmiddels heb ik wel iemand gevonden die me vooruit helpt. Ze zijn er wel, maar inderdaad schaars.
    Het één op één contact wat lukt en de verschillende werelden die soms samenvoegde, wat heb je dat goed omschreven! Wat kan ik me dat nog goed herinneren!
    Ik heb denk ik hetzelfde geloof als wat jij had. Ik herken het fanatisme.
    Maar ik herken ook de lauwe reactie op het misbruik. De vergevensgezindheid die wat mij betreft best wat minder mag. Je moeder die juist voor je zou moeten vechten.Ookal heb je niet zo’n moeder gekend, blijkbaar zit het wel in je ‘zo-hoort-dat’ gevoel. En ookal begrijp je het in je hoofd, in mijn geval moet ik m’n gevoel erover wegstoppen.
    Ik wens je heel veel succes in je zoektocht!
    En ik hoop dat je net als ik nu iemand/ een hulpverlener vindt die geduld genoeg heeft om jou je leven te laten opbouwen op een manier zoals die voor je bedoeld is en je je niet meer alleen welkom voelt als je aan de wensen van de andere partij voldoet.
    Want ook jij mag er zijn. Maar ja, als niemand je daarin steunt en helpt te zijn wie je bent is dat wel heel moeilijk!
    Succes dus!

  11. Mijn moeder heeft zeer ws ass. Mijn vader steunde haar altijd in alles en zij was jaloers op mij. Dus mijn vader gaf mij ook geen aandacht. Ik was altijd degene die gek was. Dat werd ook in het bijzijn van familieleden en kennissen gezegd. Nu na 51 jaar ben ik zwaar depressief (al bijna 2 jaar). De psychologen en artsen zien geen oplossing. Ben ik dan toch gek? Ik wou dat het afgelopen was voor mij. Is er dan echt niemand die me kan of wil helpen?

    • Beste Sola,
      Wat heftig voor je! Als je zo depressief bent dat je geen uitweg meer ziet.
      Maar waarom zien psychologen en artsen dan geen oplossing meer?
      Ik heb overigens pas na ongeveer tien jaar therapieen de therapeut gevonden waarbij ik echt mijn eigen leven kon opstarten. Het is voor mij niet iets wat zo even opgelost kon worden met een pilletje, een paar gesprekjes of een groepscursus.

      Herkenbaar dat je ‘degene was die gek was’. Aan mij lag het ook. Wat raar eigenlijk dat ouders dat zeggen he! Misschien ben je in hun ogen ook gek. Jij was waarschijnlijk anders dan zij. Of als je moeder. En heel kort door de bocht is het dan: jij bent anders en DUS gek.
      Bij ons was voelen was verkeerd. Duivels bijna. En als ik wel mocht (lees: MOEST) voelen, voelde ik weer niet genoeg of niet het goede gevoel. Daar word je als kind ook wel een beetje gek van. Eerlijk gezegd deed ik ook wel wat raar, maar ja als kind MAG dat! Alle kinderen doen een beetje raar. Je leert van je ouders hoe het hoort en ja, als die het al niet weten, dan is het helemaal niet gek dat je een beetje afwijkend reageert.

      En stel, stel dat je inderdaad een beetje gek bent, zou je dan geen recht meer hebben op hulp?
      Is het niet juist de bedoeling dat je met jezelf leert leven, gelukkig kan worden in jouw leven? Leert omgaan met dingen die jou het geluk in de weg staan? Ondanks wie je bent of waar je tegenaanloopt?

    • Dit is exact de beschrijving van mijn situatie. De moeilijkste opgave voor mij was om naar mezelf op zoek te gaan en het zélf te doen.
      Kijk eens op de site van Byron Katie http://www.thework.com
      Dat heeft mij heel veel vrijheid gegeven.

  12. Wat fijn dat je je verhaal op papier hebt willen zetten. Het is heel bijzonder en behulpzaam om zoveel herkenning te vinden. Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat en zou het fijn vinden om met je in contact te komen. Ik ben er vrij zeker van dat we uit hetzelfde geloof komen. Ook ik ben psychologie gaan atuderen. 🙂 Het rationele en het aanpassingsvermogen herken ik heel sterk. In de loop der jaren ben ik wel veel dichter naar mijn gevoel gaan handelen en hoor ik mijn innerlijke signalen inmiddels. Het maak t het leven een stuk leuker. Ik wens je veel geluk en wijsheid en hoop dat je inmiddels alweer een stuk verder bent op je pad.

  13. Lea, ik zou je graag offline een vraag willen stellen. Zou je een e-mail kunnen zenden? lilianelimpens@gmail.com
    Een vriendelijke groet,
    Liliane

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s